„მის ოჯახში კინო, რელიგიასავით იყო… “ კინორეჟისორი დათო აგიაშვილი, რომელმაც ქართულ მხატვრულ ფილმში „განგაში” (რეჟ. ნ. სანიშვილი) ერთ-ერთი მთავარი როლი შეასრულა. პროფესიით კინორეჟისორი და სცენარისტი, არაჩვეულებრივი მსახიობიც იყო.
ვარსკვლავური აღნაგობის მსახიობმა, ქართული კინოს ისტორიაში, დასამახსოვრებელი და „არასაბჭოთა” როლი შექმნა. რამდენიმე წლის წინ, საქართველოს სიყვარულით შექმნა პროექტი – „Tbilisi, I Love You“ და დიდი მონდომებით იმუშავა ამ პროექტის განსახორციელებლად, მაგრამ სამწუხაროდ, ფილმის პრეზენტაციას ვერ მოესწრო.
90 -იან წლებში, ბ-ნი დავითი ოჯახთან ერთად, ამერიკაში გადავიდა საცხოვრებლად. გარდაიცვალა – 2014 წელს კალიფორნიაში (აშშ). მისი ოჯახი, დღემდე ამერიკაში ცხოვრობს.
უფროსი ვაჟი ნიკა აგიაშვილი (უმცროსი), კინორეჟისორია, ხოლო უმცროსი – გიორგი (ჯორჯ ფინი – George Finn) — კინომსახიობი.
„პრაიმტაიმი“ ჰოლივუდში მოღვაწე კინორეჟისორ და სცენარისტ ნიკა აგიაშვილს (უმცროსი) ამერიკაში დაუკავშირდა და წარმატებულ კარიერაზე და ოჯახზე, ექსკლუზიურად ესაუბრა:
„1991 წელს, 11 წლის ვიყავი, როცა სასწავლებლად ატლანტაში ჩამოვედი, ამერიკელ ოჯახში ვცხოვრობდი. ყოველთვის ასე ხდება, პირვლი მივდივარ და მერე დანარჩენები!
ატლანტაში დავრჩი საცხოვრებლად და ამის შემდეგ, მშობლები და ჩემი ძმა ჩამოვიდნენ. იმ დროს გიორგი (ცნობილი, როგორც ჯორჯ ფინი – George Finn), დაახლოვებით, 2 წლის იყო. ატლანტაში 2000 წლამდე ვხოვრობდით, შემდეგ ლოს-ანჟელესში მომიწია გადმოსვლა და წელიწად-ნახევარი იქ ვსწავლობდი.
– როდის მიხვდით, რომ კინორეჟისორობა გინდოდათ?
ყოველთვის მინდოდა რეჟისორობა, 5 წლის ვიყავი, როცა რამაზ გიორგობიანმა გადამიღო ფილმში – „მოდი ვილაპარაკოთ“. მართალია, მსახიობობაზე ვერ „გავგიჟდი“, მაგრამ რომ დავინახე კამერები და ის, რაც გადაღებებზე ხდებოდა, ძალიან მოვიხიბლე.
მამა – დათო აგიაშვილი დიდი ხნის მანძილზე, კინოსტუდიაში მუშაობდა და ხშირად დავყავდი ტელევიზიებში და გადაღებებზე. კამერით არ მირბენია, მაგრამ უბრალოდ ვთქვი, რომ რეჟისორი უნდა გამოვიდე-მეთქი და ეს იდეა აღარც შემიცვლია.
– ანუ, ბავშვობიდანვე აირჩიეთ პროფესია?
ასე გამოდის, ბაბუა – ნიკა აგიაშვილი, ცნობილი მწერალი იყო. მამაც მთელი ცხოვრება კინოში მუშაობდა და აქედან გამომდინარე, შორს ვეღარ წავედი.
ატლანტის უნივერსიტეტში ვსწავლობდი, მაგრამ ამ სასწავლებელს არ ჰქონდა ძლიერი კინო პროგრამა, უფრო სატელევიზიო, რომელიც მე არ მაინტერესებდა, მაგრამ 2000 წელს, როცა ლოს-ანჟელესის ჯგუფში მიმიღეს, ჩამოვედი და იქ განვაგრძე სწავლა, თან წერის კულტურის ცოდნა ბაბუასა და მამისგან დამყვებოდა.
რაც ყველაზე მთავარია, ოჯახმა, ბავშვობიდან შემაყვარა წიგნის კითხვა – უდიდესი გავლენა აქვს მშობლებს ბავშვის ჩამოყალიბებაში..
.
ზუსტად ასეა, სულ ვამბობ-ხოლმე, ყველაფერი იწყება და მთავრდება ოჯახით, განსაკუთრებით კი მას შემდეგ, რაც ჩემი შვილები დაიბადნენ. უდიდესი მნიშვნელობა აქვს ოჯახის მხრიდან სტრუქტურას, გარემოს, სიყვარულს და გვერდში დგომას. თან როცა სტიმულს გაძლევენ და გეუბნებიან, მიდი „მიაწექი“ შენ საქმესო.
– 1991 წლიდან ამერიკაში იზრდებით, საკმაოდ კარგად მეტყველებთ ქართულად, შვილებსაც ასე გაზრდით?
რაც ამერიკაში ჩამოვედით საცხოვრებლად, ოჯახში, სულ ქართულად ვლაპარაკობდით. ასევე ჩემი ძმაც, რომელიც 2 წლის იყო რომ ჩამოვიდა, ძალიან კარგად საუბრობს ქართულად, რადგან დღემდე ოჯახში ყველა ქართულად ვსაუბრობთ.
საქართველოდან ხშირად გვსტუმრობენ ჩვენი მეგობრები, ნათესავები, აქაც ბევრი ქართველი მეგობარი გვყავს. გვყავს ასევე უფროსი და – მაიკო აგიაშვილი, რომელიც ასევე კარგად წერს. ხშირად ვკონტაქტობთ, აქაც ჩამოდის.
ჩვენც სულ ვცდილობთ, საქართველოში ხშირად ჩამოვიდეთ. ჩემ ბიჭებსაც, რომლებიც უკვე ერთი წლის არიან, სულ ქართულად ვუკითხავთ და ვესაუბრებით.
– როგორც მივხვდი, ტყუპი ბიჭები გყავთ…
დიახ, დავით და გიორგი აგიაშვილები – წლის არიან, შუა პანდემიის დროს დაიბადნენ. მინდა გითხრათ, რომ უკვე თავიანთი აგენტი ჰყავთ და როგორც მსახიობები, პროექტებშიც იღებენ მონაწილეობას.
– მეუღლე ქართველია?
დიახ, და ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ ქართველი მეუღლე მყავს – თეონა გამცემლიძე, რომელიც საქართველოში „UNDP“-ში მუშაობდა. 7 წლის წინ შევუღლდით და 17 წლის ქალიშვილთან ერთად, ამერიკაში გადმოვიდა საცხოვრებლად.
– როგორ დაიწყეთ ჰოლივუდში მოღვაწეობა…
როცა ლოს-ანჟელესში ჩამოვედი, მაშინ გადავიღე. პირველი მოკლემატრაჟიანი ფილმი. ძალიან კარგი პროგრამა იყო „Los Angeles Film School“ -ში. როცა სკოლაში შედიხარ, პირველივე დღეს გაძლევდნენ კამერას და გებნებოდნენ – ერთი დღის განმავლობაში, მოკლემეტრაჟიანი ფილმი გადაიღეო.
აქედან დაიწყო ჩემი მოღვაწეობა. პირველი საკურსო ფილმი, რომელიც 3-წუთიანი იყო, სწორედ ამ სასწავლებელში სწავლის დროს გადავიღე. 22 წლის ვიყავი, როცა პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმის სცენარი დავწერე.
პირველი სრულმეტრაჟიანი კინო – „The Harsh Life of Veronica Lambert“, 2008 წელს გადავიღე. მანამდე ვმუშაობდი სხვადასხვა „Production Companies“-ში.
ვწერდი სცენარებს, მყავდა აგენტი, მიზანი მქონდა, სცენარი დამეწერა და ჩემი კინო გადამეღო. კინოს გადაღება იყო ჩემთვის მეორე სკოლა, ძალიან ბევრს სწავლობ.
რეალურად, აქედან დაიწყო ჩემი შემოქმედება. გადაღების გარდა, კინო-დისტრიბუციის შესახებ, ეს ყველაფერი თავიდან ბოლომდე, საკმაოდ საინტერესო გამოცდილებაა მივიღე.
ამერიკაში, თუ შეგამჩნიეს, რომ რაღაც საქმეს კარგად აკეთებ, ძალიან გიწყობენ ხელს. თუ საკუთარი ფილმი არ გაქვს გადაღებული, ძალიან რთული თემაა, რომ ვინმემ
დაგაფინანსოს. არავინ წავა ასეთ რისკზე, სჯობს თავად გარისკო. დაამტკიცო, რომ კინოს გადაღება, თავიდან ბოლომდე შეგიძლია.
წლები რომ გავიდა, მივხვდი, რომ არაფერი გამოვიდოდა, სანამ სპონსორს თავად არ მოვიძიებდი. ამის გამო, სადაც ვმუშაობდი, იმ კომპანიიდან წამოვედი. დავწერე სცენარი, ვიპოვნე დამფინანსებელი. თავიდან, 4 წუთიანი დემო ვერსია გადავიღეთ და ამის მიხედვით, 50 000 დოლარი ვიშოვნეთ, რომ დაგვეფინანსებინა პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი.
– რომ არა ამერიკა, ასეთ წარმატებას მიაღწევდით?
ზუსტად ვიცი, რომ სადაც არ უნდა წავსულიყავი, ჩემ საქმეს ბოლომდე მივიყვანდი. საქართველოში რომ დავრჩენილიყავი, მაინც კინოზე ვიმუშავებდი. თუ ევროპის რომელიმე ქვეყანაში მოვხვდებოდი, იქაც ჩემსას გავიტანდი, რადგან ჩემმა მშობლებმა ინდივიდუალობა, კარგად მასწავლეს.
ამიტომ ვთვლი, რომ ყოველთვის მნიშვნელოვანია, ოჯახის გვერდით დგომა.
– დედაზე მოგვიყევი…
დედა – მარიკა ლომთათიძე „US State Department“- ში და ერთ-ერთ დიდ მწვანე კომპანიაში „ECOS“ მუშაობს, რომელზეც მე ფილმიც კი გადავიღე, „A GREEN STORY”. დაახლოვებით, 2012 წლამდე, სანამ „Tbilisi I love you“ გადავიღებდი.
– რა იყო მამის გარდაცვალების მიზეზი?…
მამას გარდაცვალება, ყველანაირად, ძალიან დიდი დარტყმა იყო. მიზეზი გულის თრომბი გახდა. ბავშვობიდან ეწეოდა სიგარეტს და ექიმებმაც ეს მიზეზი დაასახელეს. უცხო გარეგნობა ჰქონდა… სიმპათიური და ამავე დროს, ძალიან ჭკვიანი იყო, ბევრს მოსწონდა.
,
– სად არის დაკრძალული?
აქ ამერიკაში, რადგან ყველა აქ ვცხოვრობთ და ასე გადავწყვიტეთ.
– ფილმში – „განგაში“ მონაწილეობის შემდეგ, ძალიან ცნობილი გახდა, სად და როგორ გაიცნო მომავალი მეუღლე?
როგორ ვიცი, გაცნობისთანავე „გაგიჟდა“ დედაზე. სულ ერთად იყვნენ, მათი სიყვარულის ისტორია, ბევრს ახსოვს კარგად. მამა 2014 -ში გარდაიცვალა და სიცოცხლის ბოლომდე, ერთად იყვნენ. ემიგრაციის პერიოდიც ერთად გაიარეს.
– როგორც ჩანს, ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებთ ოჯახს…
გეთანხმებით, ჩვენ ერთად გავიარეთ როგორც მძიმე, ასევე კარგი პერიოდი. ჩვენი ოჯახის გარდა, მეგობრები და ნათესავებიც კი ასეთი ადამიანები არიან. ძალიან ბევრი მეგობარი მყავს თბილისში და რომ ჩამოვდივარ, სულ ერთად ვართ.
ეს ყველაფერი დედ-მამის დამსახურებაა. დათოს ძალიან უყვარდა საქართველო, „Tbilisi I love you“-ს გადაღებაც, მამას იდეა იყო. ყოველთვის გიჟდებოდა ქართულ კინოზე, ამბობდა, რომ ჩვენ ერთ-ერთი საუკეთესო კინოს კულტურა გვაქვსო, იმედი ჰქონდა, რომ საბოლოოდ ისევ წინ წავიდოდა და დიდ მასშტაბებს მოიცავდა.
სწორედ, ამ იდეით დაიწყო, ამ ფილმის გადაღება. უნდოდა აგვეყვანა რამდენიმე ქართველი რეჟისორი და მსახიობი, რომ დაგვენახვებინა, რა მაგრები არიან და რა კარგად შეუძლიათ თამაში. ეგრეც არის, პატარა ქვეყანა ვართ, სამწუხაროდ, ცოტა ფილმს იღებენ, მაგრამ ძალიან ბევრი წარმატებები აქვთ.
ხშირად არის ქართული კინო გამარჯვებული და უამრავ პრიზებსაც იღებენ. ცუდია, რომ უფრო დიდი დაფინანსება და ხელშეწყობა არ აქვს ქართულ ფილმს. ორი მხარე უნდა იყოს, საფესტივალო ფილმები და კომერციული, დიდ მასშტაბზე უნდა იფიქრონ და უცხოეთში გაყიდვაზეც. მერე ინვესტორიც და დამფინანსებელიც უფრო გამოჩნდება. ძალიან რთულია დამფინანსებლის მოძიება.
– თქვენ როგორ ახერხებთ?
რა ვიცი, სხვდასხვა სახით. ამოცანა ასეთია, ყველას უნდა კინოს გადაღება და შენ ამ დროს, რაღაცით უნდა იყო გამორჩეული , სხვაზე უკეთესი უნდა გამოჩნდე, რომ წინ წახვიდე. სულ ასეთ გზებს ვეძებ-ხოლმე.
მაგალითად, თუ სცენარი მაქვს და რაიმე სიუჟეტს ვიღებ, ვაჩვენებ, რომ სცენარის გარდა, სიუჟეტიც მაქვს. პირველი კინოს გადაღების დროს, სწორედ ასე მოვიქეცი და გამოგვივიდა. რომ ნახეს, რომ კინოც კარგი გამოვიდა და მსახიობებიც მოვიზიდეთ, მეორე ფილმი, უკვე ადვილად გადავიღე ამ ფილმის გადაღებების დროს გავიცანი მალკომ მაკდაუელი და ბევრი სხვა ცნობილი მსახიობები.
აგენტები, მენეჯერები და დამფინანსებლები მუდამ გაკვირდებიან, ყურადღებას აქცევენ შენ წინა პროექტს. როგორ დასრულდა ფილმი, როგორ გაიყიდა, გადაუხადეს თუ არა მსახიობებეს თანხა, ეს ხომ ბიზნესია და ამ ყველაფერს, კომერციული კუთხით უყურებენ.
ამიტომ ნაბიჯ-ნაბიჯ თავის საქმეს აკეთებს, ერთს დაამთავრებ და მეორე ფილმზე უფრო ადვილად გადადიხარ. უკვე კარგად ჩავჯექი ამ სისტემაში, წერ სცენარს, მიგაქვს კომპანიაში, რომელთანაც უკვე ურთიერთობა გაქვს და ისინი წყვეტენ, უნდა ჩადონ თუ არა თანხა ამ საქმეში.
ფილმის – „Daughter of the Wolf“ გადაღებები, დიდ მასშტაბებს მოიცავდა – ამერიკა და კანადას შორის. გადაღებები კანადაში, მთებში მიმდინარეობდა.
რეჟისორი, კანადელი იყო. რიჩარდ დრეიფუსი (Richard Dreyfuss) (2 – ჯერ ოსკარზე მოგებული) მსახიობი მთავარ როლზე იყო, ფილმი წარდგენილი იყო კანადურ ოსკარებზე, სატელევზიო კინოს მხრივ.
– მოგვიყევით ჰოლივუდის მსახიობებზე…
კარგი ურთიერთობები მაქვს, განსაკუთრებით იმ მსახიობებთან, რომლებიც ჩვენ პროექტებში მონაწილეობენ.
– ქართველი მსახიობები ჰოლივუდში, მათ შორის, თქვენი ძმა, ძალიან სიმპათიური გიორგი აგიაშვილი…
ძალიან ცოტა ქართველია ჰოლივუდში. რთულია ძმაზე საუბარი, მაგრამ საკმაოდ ნიჭიერი მსახიობია, მაგრამ წინ კიდევ დიდი გზა აქვს გასავლელი, ბევრი სამუშაო აქვს და იმედია მიაღწევს. საკმაოდ ბევრ სერიალში და ფილმშია გადაღებული.
აქ კიდევ არის ირაკლი კვირიკაძე, რომელიც ნიჭიერი მსახიობია, სავარაუდოდ, დიდი მომავალი აქვს. ნათამაშები აქვს ასევე ფილმში – „Tbilisi I love you“.
– რას გვეტყოდი მსახიობ ლევან უჩანეიშვილზე, რომელიც დიდი ხანია არ ჩანს…
სამწუხაროდ, არ ვიცი ამ ეტაპზე რას საქმიანობს. ყველა არტისტს, თავისი ცხოვრების გზა აქვს არჩეული. ვფიქრობ, რომ ბ-ნი ლევანიც ამ გზაზე დგას და შეიძლება, მაგარ პროექტს ამზადებს. ნიჭიერი მსახიობია და კარგი წარმატებებიც ჰქონდა.
საერთოდ, ქართველები ნიჭიერი ერი ვართ და სადაც ჩავდივართ, ყველგან ვიმკვიდრებთ ადგილს!
– სამომავლო გეგმებზე რას გვეტყოდით?
რამდენიმე ხნის წინ, საქართველოს ვსტუმრობდით, სადაც ჩემ ძმასთან ერთად მოკლემატრაჟიანი ფილმის მონტაჟზე ვიმუშავეთ, რომლის რეჟისორი და სცენარისტი მე ვარ, ხოლო გიორგი მთავარ როლში მონაწილეობს. ხმის მონტაჟიც თბილისში გავაკეთეთ და ამ ეტაპზე, ფილმის გატანას, ამერიკის ფესტივალზე ვაპირებთ.
ფილმი ლოს-ანჟეელესშია გადაღებული, მაგრამ თბილისში დავამონტაჟეთ ხმა და მუსიკა.
ახლო მომავალში, სრულმეტრაჟიან პროექტს ვგეგმავთ, ძალიან გვინდა საქართველოში გადაღება, მაგრამ ვნახოთ, როგორ მოვიძიებთ ინვესტორს. სცენარებზე სულ ვმუშაობ, განვიხილავთ ახალ პროეტებს, მაგრამ ეს ყველაფერი, თითოეული პროექტის, თავიდან ბოლომდე „აშენება“ საკმოდ რთულ და დიდ დროს მოიცავს.
მე ასე ვმუშაობ, ჩემი სცენარით ვიწყებ, მერე ან თავად ვარ რეჟისორი, ან სხვა რეჟისორს, დამფინანსებელს და მსახიობებს ვეძებ.
